Karanlıkta Işık Aramak Boşa

 Çok yürüdüm ne kadar yürüdüm bilmiyorum

Ayaklarımı artık hissetmiyorum 

''Oralar çok ıssız bak kaybolursun'' diyenlere aldırış etmeden

Yürüdüm,bıkmadan yorulmadan ışığı bulacağım ümidiyle

Sonra küçük bir parlaklık hissettim avcumun içinde

Aradığım ışık aslında avuclarımdaydı

Karanlıkta yürümek boşunaydı

Sonra avcumu kaldırdım başımdan yukarıya

İlk biraz korktum çünkü ne göreceğimi bilemiyordum

Ama avcumun aydınlattığı kadar göreceğim için karanlıktan korkmamaya başladım

Aydınlattığı kadardı benim dünyam 

Sonra daha ileriye gittim hep ileriye

Bir ışığa ihtiyaçım yoktu karanlıkta yolumu bulmak bana kalmıştı

Sonra ışığımın yetersiz olduğunu farketmeye başladım 

İşte o an büyük bir umutsuzluk kapladı yüreğimi

Ne zaman sona ermişyi bu ışığın kaynağı

Neden eskisi gibi tatmin etmiyordu yol

Benzer yerlerden geçimiyordum oysa

Sorun sadece kendi küçük bölgemi aydınlatmaktı

Oysa gidersem uzaklaşırsam kocaman bir dünya bekliyordu 

Ben artık avcumun içindeki kaynağı kullanmak yerine

Dünyanın ışığını kullanmak istiyordum.

Bazen yapamadığım

Bazen yapabildiğim

Bazen yapmak için beklediğim bir günde

Dünyanın başka bir yerinde aydınlığa kavuşmaya...