Kayıtlar

Egomuzu Besleme İhtiyaçı

Neden sürekli birileri tarafından övgüler almak isteriz ki Bu neyi ispatlar ? Kimse kendi kendine kim olduğunun farkında değil mi ? Yoksa herkes kendi gerçeği arkasında hayalindeki o kişi gibimi yaşamaya çalışıyor Sanırım kendimizi sevmememizden kaynaklanıyor olabilir. Sırf övünmek yada farklı üşündüğümü belirtmek için söylemiyorum ama ben kendi yeteneklerimle ilgili övgü almaktan yada kendi yeteneklerimiz eşsiz benzersiz göstermekten hoşlanmam ve hiç bir zamanda bunu yapmamaya çalışırım.Ego beslemek gereksiz tehlikeli bir şey gibi geliyor bana her zaman.Fakat şunun farkındayım ki genel olarak insan övülmeyi ister o birşekilde bir ihtiyaçtır.Sürekli birilerine kendimizi ispatlamak için uğraşırız nedensiz ve amaçsız birşekilde.Bunun en büyük sebebi bence toplumumuzun bakış açısında Herkes kuşkusuz bu durumu yaşamıştır.Lise son sınafa gelindiğinde herkes hayalindeki mesleği söylediğinde yakın çevremiz ve hocalarımızda dahil Doktorluk tercih edenler sanki yerçekimini yeniden bulmuş gibi eşsi…

AŞK nedir Bilmiyoruz ?

Boşuna bilmişlik taslamamıza gerek yok
Hiç birimizin aşk ile fikri yok
Nasıl olduğunu  bile bilen yok

Kendi içimizde hislerimizle tanımladığımız kadarıyla biliyoruz aşkı
Kimi ne göre birinin bir selam diye mesaj atmasından nikah masasına kadar hayal ediyoruz
Aşk eşittir nikah masası mı peki ?
Ya dedikleri doğru mu Evlilik aşkı öldürür mü ?

Tüm bunları ortaya atan yine bizleriz Kendimiz çıkarıyoruz
Ne olduğunu bilmeden birinin birden bire gelmesini bekliyoruz
Yalnızlıktan,çağresizlikten mutsuzluktan kurtulmayı istiyoruz
O gelen kişiye aşık olmamız gerektiğini düşünüyoruz

Aşk bence bu kadar basit değil aşk bu kadar sıradan olamaz
Biz basit şeylerle aşkın kalitesini düşürüyoruz
O kadar çok düşürüyoruz ki günün sonunda bacak arası zevki bile aşk zannediyoruz
Yazık ediyoruz kendimize aşka ama yinede anlamadan devam ediyoruz.

Gerçek aşk bence kayıp ve onu bulmak için uğraşmak gerek
Kendi içimizde kurduğumuz arzulara aşk demeyi bırakmak gerek
O içimizdeki arzular aslında hep çıkara aşk oluy…

Yolun Neresindeyim Bilmiyorum

Hayat; bir yolculuk.
Doğum ve Ölüm arasında yürüdüğümüz yol.
Yolun nasıl başlayacağını bilmiyoruz aynı şekilde nasıl biteceğinide.
Tek yapabildiğim yolda nasıl yürüyeceğime hangi şekilde gideceğime karar verebiliyorum.
Bazen karanlık,bazen aydınlık çoğu zaman yalnız devam ediyorum yoluma...
Kime göre neye göre yalnızlık aslında değişir.Herkesin yalnızlığı başkadır.
Yolculuğumdan oldukça memnunum yolumda çoğu zaman engeller çıkıyor
Tüm engelleri yok etmek önemli olan yok edemeyenlerden olmak büyük hata
O hataya dişmemek için belkide her zaman aksilik ve zorluklarla karşılaşıyorum
Bazende inatçı olduğum içinde oluyor Farkındayım ama düzeltemiyorum
Yada düzeltmek istemiyorum öylede mutluyum
Hayal kırıklıklarımla ayrılıklarımla vedalarımla iyi geçinmem gerekiyor
Hayat ne zaman nasıl bir süpriz çıkaracak karşıma bilemiyorum
Ben sadece yürümek istediğim yolda yürümeye çalışıyorum.
Yinede hayat istediği şekilde cevap veriyor
Sanırım önemli olan o cevapları nasıl değerlendirdiğin şu Hayatta.
Eskiden herkes yaşlanmayı beklerdi ölmek için
Şimdilerde erkenden giden gidene
Erkenden vazgeçiyoruz Hayattan daha aşkın ateşinde yanmadan
Hemenden bir sürü neden buluyoruz Hayattan sıkılmak için
Sebeblerimizin arkasına saklanıp sonuçları için suçlanmamayı bekliyoruz.

Hayatı yakalamak lazım. Bir balık avlamaya benzemez Hayat.
Hatalar yapmamız gerek gerçekleri görmemiz için...
Yaşayarak öğrenilir hayat eğer korkarsan yaşamaktan şimdiden hazır ol başkaları için Hayatını harcamaya.
Geldi yine sonbahar,ağlamaktan kalmadı tek bir yaprağı ağacın
Bu yağmurlar,bulutlar,dalgalar fazla üzgün.....
İyisimi biz yine baharda sevişelim.
Bu bulutlar bizi bir yere götürmeyecek,Aşktan anlamadığımız ortada.
Kalblerimiz başkalarına ait biz bizde değiliz.
Gözlerin başka birinde kalmış bana bakmıyorsun bile
Aşktan anlamadığımız ortada bilemiyoruz yolumuzu
Bulutlara güvenmek en büyük hatamız
Hiç bir yere gidemeden sonuna geldik bile yolun.