Yalnızlık Değil Derdim

Yalnızlık hiçbir zaman derdim olmadı.

Sizin 'yalnızlık' diye tanımladığınız şey, benim için kendimi dinlemektir.

Esas yalnızlık, kimseyle sevgi paylaşamamaktır; sizi dinleyecek, anlayacak, kahvenize eşlik edecek birinin hayatınızda olmamasıdır. Bu büyük bir yalnızlık olurdu ve inanılmaz çekilmez bir hayat olurdu.

Esas sorun, sevgisizlikten gelmektedir. İnsanların duvarlarından, buz kesmiş kalplerinden.

Herkes mi bu kadar kötü olur? Çoğunluk evet. Unutmamalıyım ki muhtemelen ben de bir başkası için "kötü" biriyim.

Burada görecelik devreye giriyor ama esas konumuza dönersek; yalnızlık değil derdim.

Sevgisizlik, en büyük korkum; sevgisiz kalmak ne büyük bir acıdır. Susuz kalmış bir ağaç gibi hissedersiniz, çaresizce yağmuru beklersiniz.

Paylaşmayı bilmemek, aslında en büyük sorun.

Birbirimizle olan iletişim, en büyük nedeni...

En büyük hediye, aşık olmaktır bu yaşamda. En derinliklerinize kadar hissettiğiniz o korkunç his, ah, ne hoştur...

Ne geldiği, ne de gittiği zaman belli değildir. Ama yaşattıkları eşsizdir.

Bir de tabii ki ikramiyesi vardır, o da seks.

Çoğu zaman seks yüzünden kirletiyoruz duygularımızı ama; modern zaman problemi. Aşkı ve seks'i karıştırmak. Oysa seks, sadece aşkın bir küçük ikramiyesidir.

Yalnızlık değil derdim. Sevgisiz susuz kalmak, acı verir bana. Kimsenin sevgisiz kalmasını istemem.

Bazen yalnızlıkla yüzleşmek, kendi içimize dönmek ve derinliklerimizdeki duygularla baş başa kalmak gereklidir. Bu sessizlikte, kendi gerçek benliğimizi bulabiliriz. Belki de yalnızlık, asıl büyüme ve keşif sürecimizin bir parçasıdır.

Ancak, insanlar olarak bağlantıya ve sevgiye ihtiyacımız olduğunu inkar edemeyiz. Birinin varlığı, hayatımıza anlam katar ve içimizdeki boşluğu doldurur. Paylaşılan bir gülümseme, bir bakış veya sadece yanınızda olan birinin varlığı, ruhumuzu besler ve güçlendirir.

Bu yüzden, yalnızlık değil sevgisizlik asıl korkumuzdur. Sevgisizlik, ruhumuzu kurutur, yüreğimizi sızlatır ve bizi eksik hissettirir.

Ancak umut var; çünkü sevgi, her zaman mevcuttur. İnsanların içindeki iyilik ve sevgi potansiyeli sonsuzdur. Tek yapmamız gereken, bu sevgiyi paylaşmaya ve yaymaya cesaret etmektir.

Belki de hayat, sevgiyi bulma ve onu paylaşma yolculuğumuzdur. Yol boyunca, bazen karanlık ve zorlu anlar yaşayabiliriz, ancak eninde sonunda sevginin ışığı bizi aydınlatacaktır.

Ve böylece, yalnızlık ve sevgisizlik karanlığın gölgesinde kaybolur, yerini sevgi dolu bir yaşama bırakır.

Yüreklerimizdeki güneş hiç batmasın, arada bulutlar kapatır belki gökyüzümüzü. Ama güneş, mutlaka yine aydınlatacaktır.