İnsanlar....

İnsanlar;
Sadece sevmeği öğrenebilselerdi eğer,herşey çok farklı olabilirdi.
Herkes birbirini olduğu gibi kabul etseydi,bir kalıba sokmaya çalışmasaydı,kimse bu kadar yorgunluk,bu kadar keşke biriktirmeyecekti.

İnsanlar:
Harcamak,zarar vermek yerine sadece biraz düşünselerdi hiç bir durumun geri dönüşü için çağresizce beklemeyecekti.

İnsanlar:
.Zamanın bir parçası olduk olalı herşeyi daha hızlı yaşıyor,yaşatıyor ve bitiriyoruz.Fazlasıyla yoruyor ve zaman ilerledikçe sabırsızlaşıyoruz.En kısa ve kolay yol olarakda her zaman karşımızdakini suçluyoruz.Neden kendimize bir suç bulalım ki esas suçlu her zaman karşımızdakidir.

İnsanlar:

İstediklerini alamadıklarında sizin farklı olduğunuzu söylerler,küserler,öfkelenirler sizin üzerinizde kontrol kurmak isterler ve siz eğer farkına varabiliyorsanız sonunda dur diye biliyorsunuz fakat farkında değilseniz zaten bu saatten sonrada bişey değiştirmeye çalışmanız boşa zaman kaybı olacaktır.Devam edin ne olmasa bir yere varır elbet gittiğiniz gemi.

İnsanlar:
Herşeyin farkında olanları fazlasıyla sevmezler onları hep yargılayıcı gözlerle takip ederler kıskanırlar,yok saymaya çalışırlar çünkü onlar hayallerindeki insanlardır sahip oldukları için içten içe kıskançlık duygusuyla kendi kendini yiyenlerdir.Acı vericidir ama çoğu insan kıskançlıkla besleniyor...

İnsanlar:

Keşke sadece sevmeyi bilebilselerdi olduğu gibi kabul edip gökkuşağının sonundaki altın dolu küpü bulmak yerine gökkuşağın tam altından göğe bakarak renklerin çeşitliliğini kutlasalardı herşey çok farklı olabilirdi...