Bugün bir şarkıya takıldım

 Bugün yorgunluğumun tüm suçlusu olan hayata tutunma ve hayallerime kızgınken radyoda çalan bir şarkı uzun bir zamandır hissetmediğim bir huzur hissettirdi bana.Öyle sade,sıradan basit melodileri vardı solo bir gitar arada bir piyano sesi....sade bir o kadar anlamlı sözleri; ''karanlıkda gölgeler avlıyorum'' diyordu şarkı.O kadar anlamlı geldi ki hayatla karşılaştırınca hergün birşeyler yakalamaya çalışıyoruz hayatla ilgili zamanı mesela işe vaktinde gitmek,yemeği zamanında hazırlamak,spora 1 saat ayırmak,hayallerin için doğru yer ve kişiyi bulmak,çalışmak ilerlemek yürümek...Tüm bunlar aslında bir avlanmak gibi hissettim.Şarkıda bahsettiği gibi karanlıktayız ne olacağını bilmeden sadece ilerlemeye çalışıyoruz.Aynı zamanda şarkı huzuru verirken diğer yandan bir hüzün hissettiriyordu bana,nereye gidiyor olduğumla ilgili,nasıl nerede devam etmem gerektiğini kimlerle yolda yürümek istediğimi yada istemediğimi etrafımdakileri sorgulamaya başladım yaşadıklarımı ne kadar sahteyim onlar bana ne kadar gerçekci ?yeteri kadar sevgi paylaşabiliyor muyum bunu hissedebiliyor muyum bu soruyu sorabildim fakat cevabından emin olamadım boş bırakamadım kafamdaki soruyu geçiştiremedim sevgiyi paylaşmaya hazır mıyım yada paylaşa biliyor muyum peki ya sevgiyi yaşıyor muyum bilemiyorum.Dengesiz umutsuz gelebilir yazdıklarım aslında sadece sorguluyor,eleştiriyorum.En önemli özelliğimizi kullanıyorum düşünüyorum.Şarkının hiç bir sevgi kaygısı yok ama sadece karanlıkda gölge avlıyor ve kaybettiği yolunu bulmaya çalışıyor sevgiden bahsedemiyor,aşkdan yalnızlıkdan sadece umutsuzca gölge avlıyor...Peki ben ? sen ? O ? biz ne avlıyoruz ne yaşıyor yaşatıyoruz ? neyse yine fazla soru sordum neyse ben şimdilik susayım.